bir akşamüstüydü

aklımı bırakıp evimde
kalbimle çıkmıştım seninle,
sen akıldan ne anlarsın?
ben çektim yıllarca kahrını aklın! 
bir akşamüstüydü, seninleydim
akılsızdım, dışarıdaydım;
sen aklıma sorsan, sana emanettim
ben aklıma sorsam, zavallıydım..
sen emanetten ne anlarsın?
ben taşıdım senelerce 
anamın emaneti şu kalbi!
bir akşamüstüydü, kalbimleydim
ne olacaksa olsun dedi akılsız bedenim
sanki açıldı göğüs kafesim
sana aktı kalbim oluk oluk
kalbim bendeydi de
büyüsü sendeydi artık
sen ne bilirsin korumayı?
ben kendimden korudum
en çok çocuk kalbimi!
bir akşamüstüydü 
kırıldı kalbim
sen kırdın kalbimi
eve döndüğümde
aklımdan başka bir şeyim yoktu artık
sen ne bilirsin kalpsizliği?
***




0 yorum: