7/05/2015

son kilometre

neylersin ki,
zaman her an alıp
ara sıra vermektedir bize.
ikimizi bire dönüştüren çoğu şeyin
ayrılıkçı kalkışmalarına
direnecek gücümüz de kalmadı,
sevişmiyoruz ne yazık ki,
savaşıyoruz ve
artık ne yazık ki,
sen sensin
ben de ben
iki kalbin aynı yoldaki,
son kilometresindeyiz
ve kilometre taşı,
bizi ayıran bir sapağa işaret ediyor.

ve bana atamdan miras kalan,
bir mahcubiyetle hoşçakal demekten ötesi gelmiyor ellerimden
atını alıp,
üsküdarı geçenlerin peşlerinden
kara toprağı yâr edinmiş Veysel'e doğru giden bu yol,
artık benim de yolumdur.

7/05/2015 |

0 yorum:

Yorum Gönder